Armoede aan beide zijden van de keten

De Inleefweek is voorbij. Wij hebben het niet helemaal gehaald. Sommige gezinsleden vonden dat ze teveel andere dingen aan hun hoofd hadden om serieus mee te doen. Waarmee wordt bevestigd dat het denkwerk en energie vraagt, met weinig geld rondkomen.
Toch hebben we heel wat gewoontes in vraag gesteld en zijn we ons meer bewust geworden van de luxe die we hebben. En ik heb een paar dingen geleerd:
1. Gezond en goedkoop eten kan maar het kost moeite. Wij hebben onze keuze om biologisch te eten niet veranderd. Vegetarisch, seizoensgebonden, rechtstreeks van de boer via het voedselteam, valt de prijs wel mee. Maar je hebt daar heel wat voor nodig: kennis , een netwerk, een vrij georganiseerd leven, een goed uitgeruste keuken.
2. Een eigenaardige vaststelling: als je 1 euro hebt dan kan je daar 1 kg biologische wortelen voor kopen OF 1 groot pak suikerwafels OF 1 kant-en-klare lasagne. Ik kies meestal het eerste, mijn kinderen zouden gaan voor de 2e of 3e optie. Gezond en goedkoop eten is mogelijk, maar ik kan begrijpen dat niet iedereen dat wil of kan en dat dat ook weer energie kost.
Een belangrijke vraag is: hoe kan dat, suikerwafels of lasagne voor 1 euro? Dat kan alleen door een systeem dat aan de andere kant van de keten armoede produceert. Een paar weken geleden zag ik de Panorama-uitzending ‘De prijs van goedkoop eten’. http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/videozone/programmas/panorama/EP_140911_Panorama_Goedkoop_eten
Daarin werd getoond hoe de bijzonder lage prijzen van sommige producten in de rekken van de supermarkten, ervoor zorgen dat boeren over kop gaan of op de armoedegrens leven, dat mensen in de voedingsindustrie aan te lage lonen moeten werken (misschien werkend en levend op de armoedegrens) of hun werk verliezen omdat KMO’s hun deuren moeten sluiten. Goedkoop voedsel in de supermarkt is voor sommigen een reddingsboei, maar produceert armoede aan de producentenkant van de keten.
Iedereen heeft recht op gezond voedsel en moet dat kunnen betalen. Maar de boer en de producent hebben ook recht op een eerlijke prijs voor hun producten en die moet door iemand betaald worden. Hoe kunnen die twee met elkaar gerijmd worden?

Als onze nieuwe regeringen daar een antwoord op zouden vinden, dat zou nog eens vooruitgang zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s