Onverwacht. Dagboek van Annelies Rutten.

‘Negen euro eenennegentig’, zegt de apotheker. Ik slik en besef: ik heb een kapitale fout gemaakt. De gewoonte om bij aankopen naar de prijs te informeren, heb ik niet. Of toch niet bij banale aankopen als een doosje keelpastilles. Ik ben met kloppende slapen en een stekende keel wakker geworden vannacht. Nog een paar bruistabletten in huis, maar niets voor de keel. En dus gaat het richting apotheker. Ik word een beetje nijdig terwijl ik mijn kaart in het betaaltoestel stop – het lef om die pastilles toch niet te nemen, heb ik niet.
Een derde van mijn beschikbare budget is als sneeuw voor de zon verdwenen. Minder dan twintig euro nog. Ik heb het gevoel de controle te verliezen, terwijl ik alleen maar voor mezelf wilde zorgen. Had ik het geweten, ik had op mijn tanden gebeten.
Ik heb geen verdere uitgaven gedaan vandaag. Nog eten in huis (niet veel eetlust en het is – vrees ik – wel weer pasta geworden) en het brood van gisteren is morgen ook nog eetbaar. Opvallend trouwens: in mijn mailbox vind ik steeds meer tips van meelevende lezers. ‘Op die markt koop je vijf soorten groenten voor 3 euro.’ Of: ‘Vraag bij de bakker naar oud brood, dat scheelt rap 50 cent.’ Los van de vraag hoe het moet zijn om systematisch oud brood te eten, vraag ik me af hoe het moet voelen om bij de bakker die vraag überhaupt te stellen. Weet je wat? Ik zal de proef op de som nemen, morgen, en het gewoon proberen. Als ik het lef heb. Oude keelpastilles zijn helaas geen optie.
b
Toegekend weekbudget: 95 euro
b
Was nog beschikbaar: 28,97 euro
b
Gespendeerd: 9,91 euro
b
Blijft over tot vrijdag: 19,06 euro

Advertenties